گزين شمس دين زين ملك سلاطين * أجل سعد دولت ابو سعد هندو بزرگى كه آفاق و افلاك و انجم * بجاه و بزرگيش هستند خستو . . . بيايند خلق از وطنها بجودت * كه جود تو داعى شد و خلق مدعو يكى خاطرى پاك دارد معزّى * بمدح تو مملو بشكر تو محشو . . . جوان دولت او چو هندو است نامت * منم پيش تو چون يكى پير هندو . . . ز صد خواجه آنچ از تو ديدم نديدم * بعصر ملكشاه و ايّام ارغو . . . الخ نظامى عروضى صاحب چهار مقاله گويد ( ص 34 ) : « زين الملك ابو سعد هندو بن محمّد بن هندو الاصفهانى از معزّى خواست كه آن قصيده [ يعنى قصيدهء معروف رودكى ] را جواب گوى ، گفت : نتوانم الحاح كرد چند بيت بگفت كه يك بيت از آن بيتها اين است : رستم از مازندران آيد همى * زين ملك از اصفهان آيد همى همهء خردمندان دانند كه ميان اين سخن و آن سخن چه تفاوتست و كه تواند گفتن بدين عذبى كه او در مدح همى گويد درين قصيده : آفرين و مدح سود آيد همى * گر بگنج اندر زيان آيد همى و اين قصيده در نسخ ديوان معزّى نيست » . امّا اينكه مصنّف ( ره ) گفته ( ص 220 ؛ س 13 ) : « و استاد على قمى » ، نام او را در غير اين كتاب نديده‌ام تا چه رسد بترجمه‌اش . امّا اينكه گفته : ( ص 220 ؛ س 14 ) « و رئيس ابو اسحاق مشكوى با فضل و درجه و پسرش جمال على مشكوى با نبالت اصل و جزالت فضل » مراد از « رئيس ابو اسحاق مشكوى » همانست كه اندكى پيش ( ص 217 ؛ س 1 - 2 ) نام او را چنين برده است : « و رئيس ابو اسحاق مشكوى كه مشير و مدبّر ملك بود » ليكن من